« سر هرمس مارانا »



2009-11-22

آدم‌ها گاهی انتقام می‌گیرند. از کسانی که زمانی دوست‌شان داشتند. از کسانی که زمانی خیلی غیرعادی دوست‌شان داشتند. آدم‌ها گاهی انتقامِ آن‌همه دوست‌داشتن‌شان را می‌گیرند. آدم‌ها بی‌رحم می‌شوند، بی‌رحم‌تر می‌شوند وقتی قرار است درباره‌ی آدمی که زمانی عزیزشان بوده حرف بزنند. درباره‌ی امروزِ دوست‌نداشتنیِ آدمی که دیروز آن همه دوست‌داشتنی بوده.

سرهرمس وقتی از آقای کیمیایی نمی‌نویسد، وقتی با زورِ هیچ دگنکی نمی‌رود فیلم‌های آخر آقای کیمیایی را ببیند، انگار دارد تمام آن شیفته‌گیِ قدیمی‌اش را به دندانِ مار و سرب و گروهبان و الخ، به تمام آن لحظه‌ی باورپذیر کم‌یابی که به وفور بود، حضور داشت در نماهای آن فیلم‌ها، جبران می‌کند. ناخودآگاه خشن‌تر و بی‌ملاحظه‌تر و درک‌نکن‌تر نگاه می‌کند به آدمی که روزی روزگاری در تاریکی سینما آن طور عصیان خسته‌ی قهرمان‌هایش را باور کرده بود.

این جور چیزها را، این جور دوست‌نداشتن‌های افراطی را باید درک کرد. وقتی سرهرمس فیلمِ آخر آقای بیضایی را دوست ندارد، این دوست‌نداشتنش را فریاد می‌زند. اغراق می‌کند در آن. به مثابه قرینه‌ای برای آن همه لایکی که تمام این سال‌ها نثارِ آقای کارگردان کرده بود. می‌دانید؟ اصلن خیلی‌دوست‌داشتنی بودن وضعیتِ دشواری است. خطرناک است. شما را در موقعیت قضاوت‌های تند قرار می‌دهد. محبت‌های شدید هم همین‌طور. حتا خطر جانی هم دارد گاهی. چند نفر را مثال بزنیم برای‌تان؟ آقای جان لنون؟ خانم مرلین مونرو؟


Comments:
اگر قرار به دوست داشتن است آدم همیشه منتظر می ماند تا انکه روزی شیفته اش شدی و با لحظاتی ناب همه عمر مدیونت ساخته، سرانجام روزی تکخالی از آستین برون آورد و همه بدگمانی ها و دلخوری ها را به دورها بتاراند.
ما سر سلطان گرفتار شدیم و بعدها سر از ردپای گرگ و سرب و آن همه فیلم سیاه و سفید درآوردیم و بعداز سلطان کلی فیلم امد و رفت که هی ما سرخ و سفید می شدیم و دفاعی نداشتیم و هرچند به چند نما و لحظه کوتاه شاد بودیم و خشنود و به چشم می کشدیمشان و همین بود که یک فیلم را هم ازد دست ندادم، اما نگاه دیگران چه. منتظر ماندیم تا بالاخره حکم آمد ان همه کلوزآپ مست کننده و لحظاتی که این همه سال دنبالش می گشتیم.
بعد از حکم دیگه خیالم راحت بود که دیگر دست خالی از سینما بر نمی گردم. این فیلمها دیگر دارند تاریخ می شوند و تمام می شوند و من که از دست نمی دهمشان.
هر چند محاکمه در خیابان به مشهد نرسیده.
 
آقای کیمیایی ، استاد کیمیایی البته که مختار است هر طور که دل خودش بخواهد فیلم بسازد و کور شویم ما اگر ندانیم فیلم ساختن در این دوره و زمانه و توسط بعضی کسان توام با چه اعمال شاقه ای که نمیباشد ، اما سوگند پیشاهنگی یاد میکنیم که حالی که به ما از قبل تماشای مثلا بوتیک نعمت الله و شهر زیبای فرهادی دست داد ، دراز مدتی است که دیگر با تماشای فیلمهای اخیر استاد کیمیایی ، دست نمیدهد .
لابد طبق معمول اشکال از گیرنده است ، نه؟
 
Post a Comment

Archive:
11.2002  03.2004  04.2004  05.2004  06.2004  07.2004  08.2004  09.2004  10.2004  11.2004  12.2004  01.2005  02.2005  04.2005  05.2005  06.2005  07.2005  08.2005  09.2005  10.2005  11.2005  12.2005  01.2006  02.2006  03.2006  04.2006  05.2006  06.2006  07.2006  08.2006  09.2006  10.2006  11.2006  12.2006  01.2007  02.2007  03.2007  04.2007  05.2007  06.2007  07.2007  08.2007  09.2007  10.2007  11.2007  12.2007  01.2008  02.2008  03.2008  04.2008  05.2008  06.2008  07.2008  08.2008  09.2008  10.2008  11.2008  12.2008  01.2009  02.2009  03.2009  04.2009  05.2009  06.2009  07.2009  08.2009  09.2009  10.2009  11.2009  12.2009  01.2010  02.2010  03.2010  04.2010  05.2010  06.2010  07.2010  08.2010  09.2010  10.2010  11.2010  12.2010  01.2011  02.2011  03.2011  04.2011  05.2011  06.2011  07.2011  08.2011  09.2011  10.2011  11.2011  12.2011  01.2012  02.2012  03.2012  04.2012  05.2012  06.2012  07.2012  08.2012  09.2012  10.2012  11.2012  12.2012  01.2013  02.2013  03.2013  04.2013  05.2013  06.2013  07.2013  08.2013  09.2013  10.2013  11.2013  12.2013  01.2014  02.2014  03.2014  04.2014  05.2014  06.2014  07.2014  08.2014  09.2014  10.2014  11.2014  12.2014  01.2015  02.2015  03.2015  04.2015  05.2015  06.2015  08.2015  09.2015  10.2015  11.2015  12.2015  01.2016  02.2016  03.2016  04.2016  05.2016  07.2016  08.2016  09.2016  11.2016  03.2017  04.2017  05.2017  07.2017  08.2017