« سر هرمس مارانا »



2010-04-12


1. «زندگیِ دیگران» در باره‌ی زندگیِ «دیگران» است. «دیگری» هم که اصولن مساله‌ای است مبتنی بر زاویه‌ی دید. داخل فیلم که باشید، «دیگران» می‌شوند نویسندگانی که مخالف رژیم توتالیتر آلمان شرقی هستند و از خلال دوربین و استراق سمع و سایر آلات مرتبط، زندگی‌شان تماشا می‌شود. کشف می‌شود توسط «ویسلر»، مامور ارشد سازمان امنیت ملی. بعد این جوری است که آن لحظه‌ی درخشانی پیش می‌آید که ویسلر گوشی‌درگوش، ناگهان خودش را مقابل نوای سحرانگیز پیانویی می‌بیند که نوازنده‌اش یک نویسنده‌ی «خائن و مزدور» است. این جوری است که گوش‌های جان‌اش سحر می‌شوند و زندگیِ «دیگران» برایش به کل می‌شود چیزی متفاوت با آن چه می‌پنداشته. این جوری است که ناگهان خودش را داخلِ زندگی آن‌ها می‌بیند. جای‌گاهش از یک نظاره‌گر، یک دیدزن، منتقل می‌شود به جایی در میانه‌ی زندگیِ آدم‌هایی که شبیه او نیستند و فکر نمی‌کنند و عمل نمی‌کنند. سرهرمس دارد از قطعه‌ای موسیقی حرف می‌زند که نویسنده‌ی کهن‌سال (پدرِ معنویِ آقای نویسنده؟) به عنوان کادوی تولد به او داده. و لابد حواسش بوده به قفل‌شدنِ قوه‌ی نگارشِ دریمن، آقای نویسنده. که چه‌طور همین قطعه‌ی موسیقی می‌تواند آدم را دگرگون کند. آقای نویسنده‌ی کهن‌سال اما در خیالش هم نمی‌گنجیده که همین چند خط نوت، زندگیِ آدم «دیگری» را دگرگون خواهد کرد.

2. «زندگیِ دیگران» در باره‌ی زندگیِ «دیگران» است. «دیگری» هم که اصولن مساله‌ای است مبتنی بر زاویه‌ی دید. بیرون فیلم اما اگر ایستاده باشید، «دیگران» می‌شوند آدم‌های مامور و معذوری که عمومن کسی قصه‌ی آن‌ها را جایی نمی‌نویسد، مگر این که خودشان برای کسی تعریف کرده باشند. چون نویسنده نیستند، چون اگر نویسنده بودند جای‌شان آن طرف نبود، این طرف بود. این جوری است که از خلال فیلم، داستان زندگیِ نکبت‌بار «ویسلر»، مامور ارشد اداره‌ی امنیت داخلی آلمان شرقی، نقل می‌شود. به موازات داستانِ زندگیِ خصوصی و عشقیِ آقای نویسنده و خانم هنرپیشه. می‌گویم نکبت چون حتا روسپی‌ای که برای لذت‌دادن به تنِ خسته‌ی آقای مامور امنیت به خانه‌اش می‌آید، به تقاضای بیش‌ترماندنش جواب رد می‌دهد.

3. داستانِ فیلم در سال 1984 اتفاق می‌افتد. آقای جورج اورول سال‌ها پیش کتابی نوشته بود درباره‌ی «برادرِ بزرگ‌تر» که اسمش 1984 بود. این فیلم، داستانِ زندگیِ همان برادرِ بزرگ‌تر است.

Labels:



Comments:
يكي كه اتفاقا" كسي هم نبود بعد از ديدن اين فيلم فورا" تمام سوراخ سنبه هاي خانه ، بويژه اتاق خوابشان را وارسي كرد . بس كه ترسيده بود از اين روزگار و مامورين معذور اين روزگار .
و تا چن وقت همش فكر ميكرد كجاها ممكنه ميكروفون و دوربين مخفي كار گذاشته باشن . دوربين هايي كه اين روزا اندازه ي نوك يك خودكار و دكمه و شايد كوچكتر باشند و روز بروز هم كوچكتر ميشوند و ...
اگر چه كسي نبود ولي چقدر كه ترسيده بود . همينطور الكي
 
برشت برادر، تکه برشت هم بود. عجب برشی هم بود
http://mirzabad.com/archive/2008/03/001935.php
 
Post a Comment

Archive:
11.2002  03.2004  04.2004  05.2004  06.2004  07.2004  08.2004  09.2004  10.2004  11.2004  12.2004  01.2005  02.2005  04.2005  05.2005  06.2005  07.2005  08.2005  09.2005  10.2005  11.2005  12.2005  01.2006  02.2006  03.2006  04.2006  05.2006  06.2006  07.2006  08.2006  09.2006  10.2006  11.2006  12.2006  01.2007  02.2007  03.2007  04.2007  05.2007  06.2007  07.2007  08.2007  09.2007  10.2007  11.2007  12.2007  01.2008  02.2008  03.2008  04.2008  05.2008  06.2008  07.2008  08.2008  09.2008  10.2008  11.2008  12.2008  01.2009  02.2009  03.2009  04.2009  05.2009  06.2009  07.2009  08.2009  09.2009  10.2009  11.2009  12.2009  01.2010  02.2010  03.2010  04.2010  05.2010  06.2010  07.2010  08.2010  09.2010  10.2010  11.2010  12.2010  01.2011  02.2011  03.2011  04.2011  05.2011  06.2011  07.2011  08.2011  09.2011  10.2011  11.2011  12.2011  01.2012  02.2012  03.2012  04.2012  05.2012  06.2012  07.2012  08.2012  09.2012  10.2012  11.2012  12.2012  01.2013  02.2013  03.2013  04.2013  05.2013  06.2013  07.2013  08.2013  09.2013  10.2013  11.2013  12.2013  01.2014  02.2014  03.2014  04.2014  05.2014  06.2014  07.2014  08.2014  09.2014  10.2014  11.2014  12.2014  01.2015  02.2015  03.2015  04.2015  05.2015  06.2015  08.2015  09.2015  10.2015  11.2015  12.2015  01.2016  02.2016  03.2016  04.2016  05.2016  07.2016  08.2016  09.2016  11.2016  03.2017  04.2017  05.2017  07.2017  08.2017