« سر هرمس مارانا »



2008-08-25

cover Fin

1

فکر کنید یکی بردارد به‌تان بگوید: تو، صبحانه‌ی گلوگاهِ پنهانیِ منی.

برایش نمی‌میرید انصافن؟

2

گاهی آدم خیال می‌کند مدیون است به این کلمه‌ها و نقطه‌ها و ویرگول‌ها و دونقطه‌ها و الخ. به نوشتن، به متن. آدم خیال می‌کند باید یک جایی، یک جوری، یک کاری بکند برایشان. حساب کرده‌اید چه شب‌هایی که برای‌تان ساخته و پرداخته و پشتِ هم انداخته تا الان؟ شمرده‌اید بارهایی که همینِ فعلِ ساده‌ی نگارش، نجات‌تان داده‌ از منفجرشدن؟ از پوره‌ی سیب‌زمینی شدن؟

3

فی‌الواقع، دیگر مثلِ آن روزها، امرِ مَجاز، لزومن غیرواقعی نیست.

4

یادتان باشد آدم‌ها را از روی بادآورده‌های‌شان انتخاب کنید. از روی آن چیزی که می‌خواستند و می‌خواهند که باشند. بی‌خود سرتان را گرمِ این نکبتی که هستند و دچارش هستند، نکنید. از آرزوهای‌شان بخوانید همه‌ی آن سهمی را که از دنیا می‌خواهند. بعد بگردید آن خجسته‌دل‌هایی را سوا کنید برای خودتان، که آمال‌شان با شما هم‌رنگ و هم‌آهنگ و هم‌سو باشد. پِرت‌تان کم‌تر می‌شود این‌جوری. در حدِ همان ده درصد که همیشه، همه‌جا پذیرفته است.

5

خفه شو ورنوش! بند قبلی هیچ ربطی به وبلاگ‌ها و وبلاگ‌صاحاب‌ها ندارد الاغ!

6

گاس که فایده‌ای دیگر نداشته باشد گفتنش اما گیر کرده: گر به تو افتدم نظر چهره به چهره رو به رو شرح دهم غمِ تو را نکته به نکته مو به مو. خب؟

7

یادتان باشد یک وقتی که دل و دماغش بود، ماجرای رفتنِ ایرما را هم برای‌تان بنویسیم. این که چه‌طور این همه نامحسوس آمد و این همه محسوس رفت. یادتان باشد اصلن درباره‌ی این محسوس‌بودن‌ها حرف بزنیم با هم. گاس هم که حق با همین ورنوشِ خودمان باشد که اصولن اعتقاد دارد که چراغ‌های رابطه یکی‌یکی روشن می‌شوند و لاجرم، یکی‌یکی خاموش. یک‌باره‌گی را نمی‌فهمد این مردک. یادتان باشد یک‌بار بشینیم با هم خرفهم‌اش کنیم دربابِ یک‌باره‌گی‌های وجود.

8

سیمون دوباره خواب‌دیدن‌هایش را شروع کرده این شب‌ها. از تندتند یادداشت‌برداشتن‌های دمِ صبحش، از چک‌کردن‌های بدنش جلوی آینه معلوم است. می‌گوید:

چند سال بود که در خواب، دندان‌هایم نیفتاده بود؟ یادت هست آخرین بار؟ ضجه زدم و بیدار شدم؟ همان وقت‌ها برایت نوشتم که ردیفِ دندان‌های جلوی دهانم شکسته بود با هم. هجومِ این همه بدبختی را در بیداری هم باور نمی‌کردم. می‌دانی؟ فکرش را که می‌کنم می‌بینم این شکسته‌شدن‌ها، ادامه‌ی همان خواب‌های خانه‌بربادرفتن‌های آن روزها است. آن روزهای بی‌ربطِ دور را می‌گویم. که هی هر شب خواب می‌دیدم جماعتی هجوم آورده‌اند به خانه‌ی من. راهم نمی‌دهند داخل. یا داخل شدم و مدام آدم‌های غریبه را می‌بینم که خانه‌ی من را کرده‌اند مکانِ عمومی. برایم نوشته بودی که این خانه برای تو یعنی آن آدم. هر روزی که احساس برت می‌دارد که داری از دستش می‌دهی یا رقیبی در کار است، شب، کسی خانه‌ات را از تو می‌دزدید. برایت خانه بود چون گمان برده بودی که آرامش است. نبود. این را همان وقتی فهمیدی که آن آدم گم شد و خانه‌های خواب‌های تو هم قرار گرفت. حالا دندان‌ها را چه کنم؟ یکی دو تا نیستند که!

9

اینترنت به مثابه امر خصوصی: ول‌گردی و وب‌گردی امری است بسیار شخصی. نکنید آقا! هی نیایید بالای سر آدمی که سرش در اینترنتِ خودش فرو رفته. هی سعی نکنید از روی مونیتورش بخوانید و بفهمید که همین الان داشته چه می‌کرده و کجا بوده و با کی. یک روزی آدم‌ها باید بفهمند که استراقِ بصر از استراقِ سمع هم بدتر است. نکنید آقاجان! نکنید!

10

یک بدبختی هم پیدا شده عنوانِ آن فیلمِ معرکه‌ی آقای وودی آلن را ترجمه کرده: همه‌ی چیزهایی که می‌خواستید درباره‌ی «مسایل عاطفی» بدانید اما و الخ. بعد همان آدم یک جوری یک گفت‌وگوی دراز با وودی آلن را ترجمه کرده که انگار دارید با مهرانگیز کار صحبت می‌کنید! نکرده حداقل گفت‌وگو را این همه کتابی/ کتبی ترجمه نکند.

11

به قولِ رفیق‌مان: وقتی وفای ناب/ آخ می‌بُرّه آدم!

12

بعد هستند آدم‌هایی در همین پیرامون که یک‌وقت‌هایی یک چیزهایی را یک جوری می‌نویسند که سرهرمس با خودش خیال می‌کند الان کلِ وبلاگستان با همین یکی پست، چند سانتی‌متری جابه‌جا شد و کسی نفهمید. به قولِ امیربامداد، همین پست‌ها بعدها می‌شوند مرجع. می‌شوند متر و معیار. می‌شوند ستون‌هایی که یکی، هفتاد سالِ بعد خواست از وبلاگستان بنویسد، صاف تکیه‌اش را می‌دهد به همین‌ها.

13

خداییش هزار سال بود این لابه‌لا نبودی ها مکین!

14

آن «د» ی آن بالا تزیینی نیست درضمن. دلمه اگر هوس کردید، مزه‌ی آدم‌وار اگر طلبیدید، پارتی اگر کردید، بردارید به 22236766 تلفن بزنید. لابد به شما خواهند گفت: «دال‌دلیوری» بفرمایید! بعد شما بفرمایید.

شده تا حالا سرهرمس تبلیغِ یک چیزِ تخمی بکند این جا؟ نشده! این دفعه هم لابد وقتی سه تا از رفقای گرمابه و گلستانش برداشته‌اند دلمه‌شاپ زده‌اند در حوالی قیطریه/ چیذر، طاقت نیاورده کیفِ موضوع را قسمت نکند با شما.

15

به شمع‌های روی کیکِ تولدت هم که افزوده می‌شود، هی کم‌تر و کم‌تر پیش می‌آید که به آدمی بربخوری که شبیهِ یکی از آدم‌هایی که می‌شناختی قبلن، نباشد. که تنها و تنها، شبیه خودش باشد. در جریانید که.

16

آقای سیزیف پسغام داده نقل به مضمون که: چه خوب می‌شد کلن که آدم رها می‌شد از آن طرف و به‌کلی می‌آمد همین طرف، طرفِ همین دیارِ باقیِ خودمان. لابد یک جای گرم و نرم و راحت، عینِ زهدانِ مادر. پذیرا و آسوده. داشتیم فکر می‌کردیم که برعکسش اما چه زیاد اتفاق افتاده. نشده تا حالا؟ مصداق بیاوریم از همین وبلاگستان‌تان که چند نفر، چرا و چه‌طور رفته‌اند از یک جایی به بعد، گم شده‌اند برای خودشان؟ رفته‌اند پیِ کارشان و خانه‌ی مجازی‌شان برای همیشه ثابت مانده روی یک لوگو، روی یکی‌دوجمله‌ی خاک‌گرفته. که آدم هی برود سراغش و هی دلش بگیرد، برای خودش.

در زنده‌گانی، لحظه‌هایی هست لابد، شرایطی هست لابد، بایدهایی هست لابد، نبایدهایی هست لابد- که گندشان بزند البته- که آدم، آدم است دیگر، می‌بیند انگار دارد به کشتنِ خویش برمی‌خیزد یک‌جورهایی، چندان که به زنده‌گی می‌نشیند.

17

لابد یک وقت‌هایی هم می‌شوی مصداقِ وز هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود زنهار از این بیابان وین راهِ بی‌نهایت. حواست هم نیست. یا هست. زیادی هست.

18

ورنوش می‌گوید ایرما را من آوردم این‌جا. اما خودش رفت. باور کن. می‌گوییم این جوری است دیگر. آدم‌ها را آدم خودش می‌آورد معمولن. می‌نشاند وسطِ دلش. ولی خودشان می‌روند. بُرده می‌شوند. روانده می‌شوند. می‌گوید من که کاری نکردم هرمس. فقط توجه کردم. Care کردم. تمرکز کردم. می‌گوییم ایرما را داشتی سند می‌زدی برای خودت. ایرما سندپذیر نیست اصولن. بلد نیست گیر کند. گیر هم بکند، لایِ چندتا گیره، هم‌زمان، گیر می‌کند. می‌گوید تو از کجا بلدی اصلن ایرما را هرمس؟ راست می‌گوید این یکی را پدرسوخته!

19

بعد روزهایی پیش می‌آید که رابطه‌ها روی دوشِ آدم‌ها نیستند دیگر. سوارند بر یک ترانه، یک کتاب، یک فیلم، یک جا، یک بو. لابد یک وقتی هم سر پیری، باید برای خودت صندوقی ردیف کنی از این جور چیزها. که هرکدام‌شان یعنی رابطه‌ی تو با یکی.

20

سرهرمس آخرش یک روز روی کارت ویزیتش می‌نویسد: نام: سرهرمس. تخصص: مدیریتِ ارجاع!

21

می‌دانی دخترجان، کیفش آن جا بود که کارتن‌های کتاب‌های قدیمیِ جامانده در خانه‌ی قدیمی را با هم باز می‌کردیم. بعد هزارتا کتاب بود که از بس هردومان، یک تا دو نسخه از آن‌ها داشتیم قبلِ از همه‌ی آشنایی‌های‌مان، هی می‌فرستادیم‌شان به انباری‌های ابدی. با خودمان فکر کرده بودیم از هر کتاب خب یکی کافیست. نمی‌شود که از هر شاملویی، سه‌چهارتا داشت، از هر فروغ‌ای. از این همه هم‌کتابی‌های‌مان در آن سال‌ها، نیشِ دلم باز بود چند وقتی.

22

مداد هم اصولن چیزِ انسانی‌ای است. از جنسِ آدم است. گذرِ عمر کم‌رنگش می‌کند. محوش می‌کند. کهنه می‌شود. پیر می‌شود. عین خودکار و خودنویس و روان‌نویس، ثبت نمی‌شود بر جریده‌ی عالم دوامش. بعد یک عدم قطعیتِ ملایمِ منطقی و پاک‌شدنی‌ای دارد در خودش. انگار با مداد که می‌نویسی، هی داری به یاد خودت می‌آوری که می‌شد که همه‌ی این‌ها نباشد. که تو نباشی. می‌شود که پاک شود. که پاک شوی. گیرم که یک تکه‌هایی از آن. بعد آدم دلش می‌گیرد. می‌گوید با خودش که مداد هم نشدیم که پاک‌ شویم گاهی از بعضی چیزها. که پاک کنیم. که پاک‌مان کنند از صفحه‌های‌شان ملت، اگر دل‌شان خواست. عشق‌شان کشید. راستی عشق را چه جوری می‌کشند؟

23

عشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق

«این جوری! این جوری!»

24

لابد آدم‌های دیگر هم وقتی به خودشان رجوع می‌کنند می‌بینند که یک مفاهیمِ بنیادی‌ای دارند برای خودشان. بعد اگر آدم دیگری هم پیدا بشود که بگوید شکننده‌گی، شکننده‌گیِ همه‌چیز، یکی از همان مفاهیمِ بنیادی‌اش است، لابد سرهرمس برمی‌دارد ماچش می‌کند.



Comments:
در هر 24 قسمت هايلايت كردنيهايي وجود داره،خوش بحالتون كه اينگونه مينوسيسن،خوش بحال ما كه ميخونيم.
 
دوسِت دارم
 
آره؟ آشنامونن؟ دیدم اس ام اس برام اومد چندوقت پیش ها!
کی هستند حالا؟
رفقای دلمه شاپ رو می گم بابا!
 
گاه كاملا نامحسوس اتفاق مي افتد...
 
به قول یه آشنا: متن‌هايی هستند که فقط برای مدح يک کلمه‌شان خلق می‌شوند.

...مثه همین نامحسوس بودن رفتنش... گاهی هم باید پیش نو که خودایی حرف زد نه؟مگه ما کیو داریم؟...که داد بزنیم...آه بکشیم...درد دل کنیم براش...برا خودمون...
 
من داشتم فکر می کردم که اصلا در کل وبلاگستان فارسی(چرا می گوییم فارسی و نه ایرانی؟وبلاگ نویس افغان و تاجیک هم مگر داریم؟) کسی هست بجز شما ،که با اطمینان از خوانده شدن کامل پست 24 بندی بنویسد؟
در مرود بند 15 هم...شاید احتمالش کم بشود ولی نمی دانم چرا امیدش هی بیشتر می شود..هر چه باشد آدمیزاد به امید زنده است دیگر...در جریانید که؟
 
چند وقتی بلاگستان گیر کرده بود سر گلومون پایین نمی رفت لاکردار
این چهار تا کلمه و نقطه و ویرگولت هرمس خان راه بلاگستانمون رو باز گرد حالا دوباره افتادیم به جون کامنت دونی های ملت.
22 ت را عاشق شدیم.
از وودی آلن گفتی ، یادم اومد که همین هفتهِ پیش چه لذت نابی بردیم از دیدن آخرین کمدی انسانی وودی آلن در سینما
گفتیم که کاش بودی و میدیدی
 
لینک شدید .
محض دل خودم که هی پیت نگردم .
سبکت عالیه
 
کاش آن یک نفر اصل شعر را اس ام اس می کرد. هیچوقت یادم نمی رود که براهنی یک دقیقه ی کامل سکوت کرد و بعد با نفسی که باد می برد آدم را گفت (( نحرم اگر کنی می بینی بینند
تو نگاه گلوگاه پنهانی منی ))
.
. اما شماره ی جهار. تئ معرکه ای. در بعضی بند ها در لحظه ی آفرینش فکری.
در همین روز های نشخوار نظریه و اثبات عقیده.
 
ببخش سر هرمس. حافظه ی من قابل اتکا نیست. درست اون شعر اینه
))نَحرم کنند اگر همه می بینند که تو نگاه ِ گلوگاه ِ پنهانی ِ منی
))

http://zahramovasagh.blogspot.com/2007/12/blog-post_30.html
 
ببین می خوام یه فیلم بهت پیشنهاد یدم.
جوانی بدون جوانی رو دیدی؟ اگر ندیدی حتما برو سراغش خیلی عالیه.
 
hey you out there in the cold , getting lonely getting old, can you feel me....(pink floyd , the wall)
 
ااااااااااا همسایمونییییییی؟ :دی من نمی دونستم دلمه می ده خوب شد گفتی از تنبلی و فضولی مردم
 
سلام.سر هرمس جان، بسیار مشعوفم که یافتمت...
 
هرمس بزرگ
با خواندنش کیف بردیم... این بند بیست مدیر ارجاع به کجاست؟ همانی که من میدانم و تو میدانی؟
 
با اینکه اینجا محیط فرهنگیست ؟
 
سلام! گم شده بودی مستر! واقعا این نوشتن باعث شده که تو نترکی! چقدر می نویسی آخه؟ آدم سرگیجه می گیره
 
خواستم بگویم در راستای آن کامنت محسن نام که فیلم جوانی به جوانی یا youth without youth
برادر ارزشی کاپولای بزرگ را توصیه کرده بود......

ببین. از آن دسته فیلمهاییست که باید دید
 
سوال:
Promise me this یا Life Is a Miracle ؟
 
والا اون اولش اين رفقاي دالي شما يه تبليغات خوبي کردند و منوهاشون رو تو شرکت ما(که بزرگترين شرکت اون منطقه ست) توزيع کردند و ما هم کلي خوشحال که غذاهاي متنوعي خواهيم خورد از اين پس!
کيفيتش خيلي عالي بود. ولي از قول ما(کارمندان شرکت همون نزديکي) بهشون بگيد که قيمتش به نسبت حجم غذاها خيلي گرونه بابا!
اگه ميخوان در رقابت با همکارانشون در داشتن روزانه حداقل 100 تا مشتري برنده بشن بايد اين نکته رو جدي بگيرند.
 
بند نحس به علاوه دو
به من گفتی تکراری؟
 
و ما الان دلمان تنگ شده برای یکی دیگر از آن نوشته هایتان. پس زودتر بنویسید و ما را از دلتنگی نجات
 
استاد خوشحال می شیم گاه گداری سری به حقیر بزنید البته با پیشنهادی
http://www.avazechagoor.blogspot.com/
 
Post a Comment

Archive:
11.2002  03.2004  04.2004  05.2004  06.2004  07.2004  08.2004  09.2004  10.2004  11.2004  12.2004  01.2005  02.2005  04.2005  05.2005  06.2005  07.2005  08.2005  09.2005  10.2005  11.2005  12.2005  01.2006  02.2006  03.2006  04.2006  05.2006  06.2006  07.2006  08.2006  09.2006  10.2006  11.2006  12.2006  01.2007  02.2007  03.2007  04.2007  05.2007  06.2007  07.2007  08.2007  09.2007  10.2007  11.2007  12.2007  01.2008  02.2008  03.2008  04.2008  05.2008  06.2008  07.2008  08.2008  09.2008  10.2008  11.2008  12.2008  01.2009  02.2009  03.2009  04.2009  05.2009  06.2009  07.2009  08.2009  09.2009  10.2009  11.2009  12.2009  01.2010  02.2010  03.2010  04.2010  05.2010  06.2010  07.2010  08.2010  09.2010  10.2010  11.2010  12.2010  01.2011  02.2011  03.2011  04.2011  05.2011  06.2011  07.2011  08.2011  09.2011  10.2011  11.2011  12.2011  01.2012  02.2012  03.2012  04.2012  05.2012  06.2012  07.2012  08.2012  09.2012  10.2012  11.2012  12.2012  01.2013  02.2013  03.2013  04.2013  05.2013  06.2013  07.2013  08.2013  09.2013  10.2013  11.2013  12.2013  01.2014  02.2014  03.2014  04.2014  05.2014  06.2014  07.2014  08.2014  09.2014  10.2014  11.2014  12.2014  01.2015  02.2015  03.2015  04.2015  05.2015  06.2015  08.2015  09.2015  10.2015  11.2015  12.2015  01.2016  02.2016  03.2016  04.2016  05.2016  07.2016  08.2016  09.2016  11.2016  03.2017  04.2017  05.2017  07.2017  08.2017