« سر هرمس مارانا »



2010-08-16

شوالیه‌ی ناموجود

نشسته‌ام برایش به حرف‌زدن، طولانی. مدت‌ها بود این‌جوری برای کسی حرف نزده بودم. این‌جوری پای همه‌ی حس‌ها و حسادت‌ها و عقده‌ها و حقارت‌ها را باز نکرده بودم جایی. لم داده بود روی مبل و فقط گوش می‌کرد. گاهی هم دستش را می‌کرد لای موهای جوگندمی‌اش. هربار که سیگارم را روشن می‌کردم، زیرسیگاری را از جلوی خودش هل می‌داد طرف من. آن وسط‌ها با خودم فکر کرده بودم کیا عجب برادر بزرگ‌تر مطلوبی می‌شد برای من. یک فاصله‌ی سنی حدودن ده‌ساله. با خصوصیات ژنتیکی کم‌وبیش مشابه، با سلایقی نسبتن منطبق. انگار از یک جا آمده‌ایم. فقط او چند سالی زودتر از من رسیده است. کیا از معدود آدم‌هایی است که حرف که می‌زند، گیر که می‌دهد، به پروپایم که می‌پیچد، سپر دفاعی جلویش علم نمی‌کنم. نه که چون خیال‌م از بابت‌ش، از بابت حسن نیت‌ش راحت باشد، نه. چون بلد است از کجا ضربه‌اش را بزند. چه‌طور من را نبرد کنج رینگ، گیرم نیندازد، ضربات‌ش را پی‌درپی وارد نکند. فرصت تنفس بدهد. حتا آن وسط گاهی حال‌م را هم بپرسد. وادارم نکند به این که مشت‌هایم را بیاورم بالا. برعکس، بلد است جوری مشت‌ش را بزند که اصلن نیازی به گارد نباشد، دست‌هایم را همان‌طور توی جیب نگه دارم و بگذارم با خیال راحت گیرش را بدهد. شخم‌ بزند روح و روان من را.

یکی جایی، کسی نوشته بود که یک فرشته‌ای هست آن بالا، که همه‌ی کارش این است که کتاب‌ها را در زمان‌های مناسبی به آدم‌ها برساند. به وقت‌ش. خیال می‌کنم یک هم‌کاری هم لابد دارد که حواس‌ش هست آدم‌ها را هم یک جای مناسبی از زنده‌گی‌شان بیاورد بنشاند سر راه آدم. کیا قرار نبود این وقت سال این‌ طرف‌ها سروکله‌اش پیدا شود، اما شد. داشت می‌رفت یک جای پرتی از کویر، خودش می‌گفت آمده یک سری صدا ضبط کند. شما فرض کنید صدای سکوت کویر را. ترجیح می‌دهم باور کنم. زنگ زده بود که پاشو بیا ببینم‌ت. قرار نبود من این همه حرف بزنم. زدم اما. جوری که آخرش مانده بودم این‌ها را دارم از کدام گنجه می‌کشم بیرون می‌گذارم مقابل‌ش. آن وسط‌ها هم زنگ زده بود به یک رفیق مشترکی. دعوتش کرده بود به شام. گفتم من نیایم لطفن. گفت نیا.

بعد رفت روی منبر. داشت می‌گفت که تعهد‌ها، مسوولیت‌ها، ترس‌ها و عذاب‌وجدان‌های‌ ناشی از احساس گناه، نقاط ضعف آدم است. همان‌ جاهایی است که بیش‌ترین ضربه‌ها را می‌پذیرد، بی‌دفاع‌ت می‌کند. وادارت می‌کند به صلح و آرامش این‌جهانی و آن‌جهانی فکر کنی و تسلیم شوی. بعد از عیسی و بودا و موسی و الخ مثال می‌آورد. که چه‌طور هرکدام به نوعی برداشته‌اند آدم را استثمار کرده‌اند. باج‌ گرفته‌اند تا سلطه‌شان را بر نسل بشر تداوم بدهند. ترساندند از خشمِ قادر و دوزخ، ‌تهدید کرده‌اند به عذابی ابدی، به از دست‌دادن همه‌ی خوشی‌هایی که آدم در زنده‌گانی دارد، به این که سایه‌ی لطف‌شان را از سرمان برمی‌دارند، که دیگر نگاه‌مان نخواهند کرد، پناه‌مان نخواهند بود، تاییدمان نخواهند کرد. یا هم وسوسه کرده‌اند به بهشتی برین. هی یادت انداختند که چه‌همه مدیونی به خالق، که هزار جور تعهد داری، مسوولیت داری بابت انسان‌زاده‌شدن‌ات. از هر دو طرف فشار آورده‌اند. آدم را گیر انداخته‌اند. یهوه ملت را از خشم‌ش ترسانده، مسیح منتِ مصلوب‌شدن‌ش را گذاشته روی گرده‌ی آدمی، قربانی‌ترین قربانی‌ تاریخ. که تاب تحمل این بار را نیاورد و تسلیم شود. آخری هم که استادتر از همه، برداشته شیوه‌های مختلف را با هم ترکیب کرده، کارآمدتر از قبلی‌ها. این‌جوری باج گرفته‌اند از خلایق، وادارشان کرده‌اند به سرفروآوردن، رضا، خفت.

از آن بدتر، مسوولیت دنیا و مافی‌هاست که بر شانه‌ی ما انداخته‌اند. مسوولیت همه‌چیز، همه‌کس. بی‌که خالق ذره‌ای خودش را در قبال همه‌ی این همه ناکامی‌ها مسوول بداند. نشسته آن بالا و همه‌چیز را از شما می‌خواهد. همه‌‌چیز را به شما نسبت می‌دهد. انگار که خودش منزه‌ تاریخ است. انگار نه انگار که سهمِ او اگر از مخلوق بیش‌تر نباشد در نکبت‌های جاری، چندان کم‌تر هم نیست. جوری که هیچ‌ راهی برای مذاکره، برای حل مسایل باقی نگذاشته است. مثلن می‌توانستند یک‌بار هم که شده، بیایند خودشان اعتراف کنند که خطای فلان‌ تکه از خلقت را می‌پذیرند. و باور کنند که کوتاهی الهی، نقص ازلی را گاهی پذیرفتن، چیزی از شان‌شان کم که نخواهد کرد هیچ، بل‌که عزیزترشان هم می‌کند. ال‌قصه، یا باید له شویم زیر بار مسوولیت ناشی از همه‌چیز، یا به‌کل ما هم مثل او خودمان را کنار بکشیم و بگوییم مشیت خودش بوده، ما چه‌کاره‌ایم. در هرحال، راه اصلاح را برای ابد بسته است. این‌جوری است که آدم کرخت می‌شود، منجمد می‌شود، فرار می‌کند اصلن. وادار می‌شود به پنهان‌کاری، به دروغ‌گفتن و خیانت‌کردن. بعد هم که معلوم است، بابت همین هم دوباره خفت می‌کشد، عذاب‌وجدان‌ش چندبرابر می‌شود.

عشق‌شان، مهرشان می‌شود مطالبه. می‌شود شرطی. مهمانی‌شان هم می‌شود همینی که الان این روزها دچارش هستیم. گاهی باید آدم چهارقدم عقب‌تر بایستد، فاصله بگیرد تا بفهمد چه‌طور دارد استثمار می‌شود و حواس‌ش نیست. گفتم آخری از همه هوشمندانه‌تر است، چون جلوی جای‌گزین‌کردن پناه‌گاه دیگر را هم گرفته است. به زور هم گرفته است. گردن می‌زند بی‌مروت! از کاه کوه ساخته است و به کوچک‌ترین لغزشی تو را به قطع ارتباط، تو را به عدم خوش‌بختی ازلی تهدید می‌کند. رحم‌ش هم بی‌منت نیست: کاری را که من می‌گویم بکن، تا یک‌سره عاقبت‌به‌خیر شوی. وگرنه خود دانی! به این می‌گویند حمایت شکننده، راست‌ش.

گاهی هم سکوت می‌کنند البته. سکوتی که از صدتا فحش بدتر است. با سکوت‌شان انسان را تنبیه می‌کنند. می‌برند آدم را می‌گذارند در یک فضای غبارگرفته‌ی بی‌شکلی که از بس که نمی‌بینی، خودت به طور اتومات شروع کنی به گشتن دنبال جرمی که مرتکب نشده‌ای. ساختن جرم و سپس سرزنش‌کردن خودت بابت آن. می‌گویم مثل کافکا و محاکمه‌اش. می‌گوید دقیقن.

انسان‌ها را تهی می‌کنند از بلوغ، از آدم‌بزرگی. آدمیان را کودکان ترسیده، هراسان، پرخطا می‌خواهند تا نواله‌ی ناگزیر را گردن کج کنند. جوری که بابت کارهای ناکرده‌شان هم نگران حساب‌پس‌دادن باشند. رویاهای‌شان را تحقیر می‌کنند و قدرت‌های‌شان را تمسخر: همه هیچ‌ایم در مقابل آن عقلِ کلِ لایزال لاکردار متعال.

نگران کیا شده بودم کم‌کم. بس که دل‌ش پُر بود انگار. بعد با خودم فکر کرده بودم این مرد را دقیقن به همین دلیل این همه دوست‌ش داشتم. به همین دلیل که این همه نگران‌ش شده بودم و نگران نشده بود خودش. نمی‌شد هم. یاد گرفته بود از زنده‌گی که نگذارد کسی فشارش دهد، چه معبودش، چه محبوب‌ش، چه مخلوق‌ش.

بعد پای نیچه را کشیده بود وسط. پای همه‌ی آن شوالیه‌های «نه‌»گو را. آن‌هایی که انسان را برعکس، دعوت کرده‌ بودند به حفظ کرامت‌ش، شرافت‌ش. به مقاومت، به سرافرازی. به این که در این گردبادی که باجوها (باج‌گیرها- سلام لاغر) پیرامون آدم فراهم می‌کنند. به فاصله‌گرفتن از ترس‌های کهنه، تعهدهای تحمیلی، و چشم‌بستن روی گناه‌هایی که معلوم نیست از کجا و چه‌طور، چه کسی، آن‌ها را در پاچه‌ی ما کرده‌اند. پای آن‌هایی را وسط کشیده بود که استاد باج‌ندادن هستند. آن‌ها که هرچند سنگ‌دل به نظر می‌رسند، اما انگار یک سپر محافظی دور خودشان تنیده‌اند که هیچ‌رقمه کوتاه نیایند. قبول نکنند این‌جور چیزها. شوخی‌ کنند حتا با فشارهای وارده. اصلن فشارنده را بگیرند به بازی. دعوت‌ش کنند به مشارکت، به مذاکره، به بده‌بستان. به وقت‌ش هم فاصله‌ی کافی بگیرند از باجو، خودشان را از بالا تماشا کنند و نروند زیر بار مسوولیت چیزهایی که به آن‌ها ربطی ندارد. داشت از دشمنان حقیقی «صلح‌وآرامش‌به‌هرقیمتی» حرف می‌زد.


Comments:
هوم ...ریل چلنج
هو ایز رایت؟
وی کنت نور اور فایند ایت
 
از جمله مصایب کامنت گذار ، البته از نوع مصایب شیرین و البته کامنت گذارهایی که بجز وبلاگ و مطالب وبلاگ ، هیچ آشنایی ی دیگری با وبلاگ صاحاب ندارند ، یکی هم این است که وقتی کامنتشان چاپ ! نمیشود عزا میگیرند که نکند کامنتی گذاشته اند که نباید میگذاشته اند . اما وقتی میبینند ، وبلاگ صاحاب یک پست چاق و چله و پر و پیمان گذاشته است راجع به شوالیه و صلح و آرامش و ایضا" صلح و آرامش بهر قیمتی ، نفس راحتی کشیده و خیالشان آسوده می شود که کامنت دو سه سطری شان عیبی نداشته و احیانا" عیب از کامنتدانی بوده است .
و چه خوب میشود اگر ، وبلاگ صاحاب بگذارد به همین خیال باشند . جای دوری نمی رود !
 
این آخری لامصب پیروانی برای خودش دست و پا کرده که مغزهای باکره ای هم دارند و تنکه های آهنی بر وری مغزهایشان کشیده اند که هیچ نیچه و ... در آنها اثر نمی کند !
 
منظورت چیست؟
بدون حس مسوولیت و عدم تعهد آدم به بلوغ نمی رسد

بلوغ را چه تعریف می کنی؟ رسیدن به صلح و آرامشی که از حقیقت برتر است؟ برای من رسیدن به حقیقتی است که بشود برای اش جان داد.
اصلا این صلح و آرامش تو چطور از حقیقت تو جداست؟

این بازی پست مدرن حقیقتی نیست هم باشد برای بچه های بازیگوش که لابد به رشدی رسیده اند. با آزادی میل به آزادی فرد نمی رسی عزیز و حتی این را هم نمی بینی که این مذاهبی که این قدر به ایشان بد و بیراه می گویی حداقل این نکته را دریافته اند. شرافت و کرامت و مقاومت وسرافرازی و این دست شعارها یعنی چه وقتی تبلیغ هیچی نشدن می کنی؟

اصلا مدل تو از بلوغ و رشد آدم چیست؟ از نه گفتن شوالیه گون تو و رفیق ات که بگذریم آری گفتن تان به چی است؟

من فکر می کنم حس گناه در معنای یهودی-مسیحی اش چندان هم بی ارتباط با مفهوم رشد نیست. اگر حال داری بحثی کنیم.
 
سرهرمس ناقل سخنان رفیقش بوده، سر چی باید بحث کند؟
 
هرچند گمانم بر این است که چیزی در سر هرمس با این سخنان رفیقش رزونانس کرده که یک صفحه ای اینجا نقل قول می بینیم و در نتیجه ماجرا صرف نقل قول خوب و خالی نیست (که البته هیچ همچون پوچ عالی نیست) و هرچند که تمام آنچه که در بالا آمده صرف نقل قول از رفیق نیست و تاییدیه های سرهرمس هم گاه به وضوح در طول خطوط و بیشتر در خفا در میان خطوط به چشم می خورد، ولی باشد، سر چیزی بحث نکنیم. پرسش تان نشان می دهد که درگاه همایونی چندان راغب به کسالت مباحثه نیست. فقط اگر حس و حالی بود ناقل سخن ما هم به رفیق تان بشوید.
 
به کیا بگو زیر سیگاری هایش را برای هل دادن به سمت آدم ها زیاد کند. این آدم یکتایی که از فصل آخر به اول ماجرا را خوانده و شوکه نمی شود.
گاهی که بیشتر از اغلب اوقات است ، انفرادی عظیمی می شود این روز ها که صدایش می کنیم عمر . در اتاقی که از پا و دستمان و قدرت تحمل مان کوتاه تر و باریک تر است این دنیا. یک حکم هم دستمان است که قبل از ارتکاب و اختیار و صحنه و جرم و وکیل ، مینوت آماده ای دارد و فقط جای گناه سه تا نقطه گذاشته اند که وقتی در اولین ظن و گمان به اقدام ، دایره ی عقوبت های آماده اش از الف تا یای تیک بخورد.
یادم می آید توی مدرسه ناظم همیشه از معلم و مدیر بی رحم تر و خشن تر بود. معلم می توانست نادیده بگیرد ولی اگر خسته می شد و صدایش کمی بلند می شد ، ناظمی که همیشه پشت درها مواظب انظباط بود و اگر فرا خوانده نمی شد ، بیکاره ای در مدرسه می شد ، سر می رسید و کارمان به آدم دلالی می افتاد که هزینه ی عمل مان را گران تر از ضرر و فایده اش و با گمانه و متر و میزان من در آوردی اش حساب می کرد. آدمی که حتی مدیرهم دست به دامن کوتاه آمدنش می شد.
من فکر می کنم دنیا را واسطه ها که راوی اخبارند به عقوبت و هرج و مرج دچار کرده اند. آشش را زیادی شور کرده اند و وعده ی شیرینی اش را داده اند که کاسه های خودشان سهم بیشتری از قابلمه داشته باشد.
آنها بقول واژه ساز های امروزی ، یکجورایی تماشانمایانی هستند که حائل شده اند بین نقاش و تابلو.
اینکه ما نقاش پروانه را نمی بینیم و مهربانی را گم کرده ایم و فقط داریم لابلای تمبر های یادبود و صفحات کلکسیونر ها ، تابلوی اندام دار زده ی پر وانه های مرده را ورق می زنیم ، از این دست کارهای دلالی است.
من همیشه برای پیدا کردن رمز ، روی یه ی هستی را نگاه نمی کنم. پشت هستی همه چیز را آشکارتر می کند. زندگی گربه و گنجشک ها و درخت ها عاری از غبار هایی است که کیا برای زدودنش سیگار می کشد.
ما را گفته اند آدم که سخت شویم. که طلبکار و نسیه زندگی کنیم. اینطور است که برای خیلی از ما فرصت زندگی کردن به مثابه یک اسب نجیب و اصیل و وحشی هم سلب می شود.
من یکی که خیلی زود فهمیدم و دیر اقدام کردم که شناسنامه ام را باید از ثبت احوال " آدم ها" تحویل نگیرم.
 
این پستو خیلی دوس داشتم.... یه حس خوبی بهم داد...
 
1 در مورد صحبت های کیا نظری ندارم.
2 مذهب شوخی سنگینی بود که محیط با من کرد و من سال ها مذهبی ماندم بی آنکه خدایی داشته باشم. (سهراب سپهری)
3 من نمی توانم شما را مشترک شوم. یعنی وقتی اینجا را سابسکرایب می شوم فیدتان را نمی خواند و می گوید:
•Google was not able to access this page to check for updates. This page may be unavailable or have other restrictions that prevent Google from getting updates.
چکار کنم؟
 
ok
حل شد. اون فید کوچولوی اون کوشه ی پایین سمت چپ رو ندیده بودم.
 
یک موجود نورانی که هیچ رابطه‌یی با عشق یا رویا ندارد
 
هرمس عزیز
پستتان را در (http://gozareforum.com/thread-829-post-148578.html#pid148578)
اینجا کپی کردم. البته با ذکر منبع و شما این را به حساب اجازه پرسیدن بگذار.سپاس
 
نیازی نبود البته، لطف تان بود
 
آدم‌هایی هستند که گاهی خیلی حسادتم رو تحریک می‌کنند. دلم می‌خواد ازشون بپرسم اینی که داری واگیرم داره؟ می‌شه منم بگیرم؟ نوشته‌هات این حسو بهم می‌ده
 
gofti esrar dari??
 
Post a Comment

Archive:
11.2002  03.2004  04.2004  05.2004  06.2004  07.2004  08.2004  09.2004  10.2004  11.2004  12.2004  01.2005  02.2005  04.2005  05.2005  06.2005  07.2005  08.2005  09.2005  10.2005  11.2005  12.2005  01.2006  02.2006  03.2006  04.2006  05.2006  06.2006  07.2006  08.2006  09.2006  10.2006  11.2006  12.2006  01.2007  02.2007  03.2007  04.2007  05.2007  06.2007  07.2007  08.2007  09.2007  10.2007  11.2007  12.2007  01.2008  02.2008  03.2008  04.2008  05.2008  06.2008  07.2008  08.2008  09.2008  10.2008  11.2008  12.2008  01.2009  02.2009  03.2009  04.2009  05.2009  06.2009  07.2009  08.2009  09.2009  10.2009  11.2009  12.2009  01.2010  02.2010  03.2010  04.2010  05.2010  06.2010  07.2010  08.2010  09.2010  10.2010  11.2010  12.2010  01.2011  02.2011  03.2011  04.2011  05.2011  06.2011  07.2011  08.2011  09.2011  10.2011  11.2011  12.2011  01.2012  02.2012  03.2012  04.2012  05.2012  06.2012  07.2012  08.2012  09.2012  10.2012  11.2012  12.2012  01.2013  02.2013  03.2013  04.2013  05.2013  06.2013  07.2013  08.2013  09.2013  10.2013  11.2013  12.2013  01.2014  02.2014  03.2014  04.2014  05.2014  06.2014  07.2014  08.2014  09.2014  10.2014  11.2014  12.2014  01.2015  02.2015  03.2015  04.2015  05.2015  06.2015  08.2015  09.2015  10.2015  11.2015  12.2015  01.2016  02.2016  03.2016  04.2016  05.2016  07.2016  08.2016  09.2016  11.2016  03.2017  04.2017  05.2017  07.2017  08.2017